سياست نامه امام علي (ع) - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٢

٦٩٣.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش آنان به كار بند و آنان را از دوستى خصوصى محروم ساز ، تا آنچه به آنان روا داشتى ، مانعى باشد در برابر آسيب هاى آنان ، و آنچه را از آنان دريغ داشتى ، بردارنده احترام آنان شود. [١]

٦٩٤.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش آن كه جمعيتى را مديريت مى كند ، از نگاه خِرَد ، مستى بر او حرام است؛ چرا كه زشت است نگهبان ، نيازمند كسى شود كه از او پاسدارى كند. [٢]

٦٩٥.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش مديريت بر مردمان شهر خودت را مپذير؛ زيرا آنان ، با تو سازگار نشوند ، مگر آن كه تو از جايگاه يك مدير برجسته بيرون روى. [٣]

٦٩٦.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش مديرى را كه به ضعف و ناتوانى مى شناسى و شرايط ، او را بزرگ كرده است و او مى داند كه گذشته اش را مى شناسى ، خدمت مكن؛ زيرا گرچه وى از خدمتگزارى ات خشنود باشد ، ليكن مى داند كه تو با چه ديدى به وى مى نگرى و از اين رو ، از تو دلگير مى شود. [٤]

٦٩٧.امام على عليه السلام : خود را دستِ كم نگيريد كه سهل انگارى كنيد و آن دستِ كم گرفتن ، شما را به راه ستمكاران بكشاند و به هلاكت برسيد . چون حق به شما روى آورد و آن را شناختيد ، در آن ، سستى نورزيد ؛ چرا كه به زيانى آشكار ، زيانمند خواهيد شد . [٥]

٦٩٨.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايش زيانبارترين كار براى تو آن است كه به مدير خود بفهمانى كه مديريت را بهتر از او مى دانى. [٦]