صداقت را بنيادى ترين اصل سياست هاى مديريتى على عليه السلام مى توان شمرد. سياستمداران، در گذرگاه تاريخ، غالبا با مردمان رو راست نبوده اند و آنچه را با مردم درميان نهاده اند، آن چيزى نبوده كه بدان انديشيده و عمل كرده اند. على عليه السلام صداقت و رو راستى با مردمان را اصل قويم حاكميتش قرار داده بود و از آغازين روزها تا لحظه هاى شهادت، بر آن استوار مانْد. بى گمان، صداقت، از مهم ترين عوامل جاذبه هاى جاودانى حكومت على عليه السلام بر دل ها و بر رواق تاريخ بوده است، و نيز مرز روشن و فرقِ فارق سياست علوى و اموى. در فرهنگ امويان، صداقتْ بى معناست، و وارونه گويى، دروغپردازى و تزوير ، درونْ مايه سياست آنان است. چنان كه اشاره كرديم و براى كسانى كه اندكى با تاريخ سياستْ آشنا باشند، روشن است، اكثرسياستمداران گذشته، از سياست، جز واژگون سازى واقعيت و دروغپردازى در برخوردها، تلقّى ديگرى نداشتند. گزارش خاطره اى در اين زمينه از علوى انديشِ عرصه سياست در تاريخ معاصر، حضرت امام خمينى(ره)، بس گويا و جالب است. آن بزرگوار، پس از اوّلين حركت توفنده اش عليه حاكميت ستم، دستگير شده بود. يكى از سرانِ حكومت، با ايشان ملاقات مى كند و در مورد سياست، با امام(ره) سخن مى گويد. گزارش امام(ره) از سخنان او چنين است: [ اوگفت] سياست، عبارت از بد ذاتى، دروغگويى و... خلاصه، پدرسوختگى است ، و اين را بگذاريد براى ما ! امام خمينى(ره) در ادامه مى فرمايد: راست هم مى گفت . اگر سياست از اينهاست ، مخصوص آنها مى باشد . [١]

[١] ولايت فقيه : ١٩٢ ـ ١٩٣ .