قراضه طبيعيات - ابن سينا - الصفحة ٢٣ - باب نهم

باب نهم‌

- چراست كه‌ [١] فراشه‌ [٢] خويشتن‌ [٣] اندر [٤] چراغ افكند و همه حيوانات از چيزهاى موذى‌ [٥] محترز باشند.

جواب- از بهر آنك‌ [٦] بيشتر از حيوانات بطبع‌ [٧] چنان‌اند كه ميل ايشان سوى روز و [٨] روشنائى باشد [٩] و بشب و [١٠] تاريكى ايشان را هيچ‌ [١١] الف نبود و بدان سبب بعضى از صيّادان بشب‌ [١٢] صيد آهو كنند چنانك دو مرد بيايند يكى جامه زرد پوشد و با خويشتن‌ [١٣] روشنائى دارد و بران‌ [١٤] جانب كه سايه وى‌ [١٥] بود سگى همى‌آرد [١٦] چون آهو روشنائى به‌بيند [١٧]

[١] - ت و س: چرا.

[٢] - ت: فراشه بشب.

[٣] - س: خود را.

[٤] - م: در.

[٥] - س: اشيا موذيه.

[٦] - س: جواب آنكه.

[٧] - م و س «بطبع» را ندارند.

[٨] - ت اين دو كلمه را ندارد.

[٩] - س: بود.

[١٠] - س اين حرف را ندارد.

[١١] - س اين كلمه را ندارد.

[١٢] - م اين كلمه را ندارد.

[١٣] - م: خود.

[١٤] - م: بدان.

[١٥] - س: او.

[١٦] - م: مى.

[١٧] - س: بيند.