ازيشان منشعب شده است او را حيوان كامل خوانند و هر چه كم دارد ناقص بود چنانكه مور كه چشم ندارد و مارى كه گوش ندارد و او را ماركر خوانند ...» نظامى عروضى سمرقندى چهار مقاله (چاپ ليدن ١٣٢٧ هجرى) ص ٨.

ص ٧ س ٧ (و نيز ص ٢٠ س ٧)- «مشاشيست»، مشاشة كثمامة سر استخوان نرم كه توان خائيد آن را (منتهى الارب).

ص ٧ س ٩- «فراشه»، پروانه چراغ است. براى نظير قول مؤلف درباره فراشه، رش: ترجمه عجائب المخلوقات زكريا بن محمد قزوينى (طبع لكهنو) ص ٥٧٦.

ص ٧ س ٩- «افكند»، صحيح «افگند» است ولى در عصر ما عموما «افكند» گويند (نيز رش: ص ٢٣ س ١ و ص ٢٤ س ٥ و ص ٤٧ س ٦ و ص ٥٠ س ٤ و ٥ همين كتاب).

ص ٨ س ٣ (و نيز ص ٢٧ س ١ و س ٣ و س ٥)- «زيرين»، دندان‌هاى پيش زبرين (دندانهاى فك اعلى) در حيوانات شاخ‌دار كسر دارد يا وجود ندارد نه دندانهاى پيش زيرين (از افادات جناب آقاى دكتر مهدى آذر استاد دانشگاه تهران)، نيز رش: طبيعيّات شفاء ص ٤٧٠ س ٢٤- ٢٥. پس نسخه‌ها عموما در اين موضع فاسدند و صواب دندانهاى پيش زبرين است.

ص ٨ س ٧- «نكهت»، بالفتح بوى دهان (منتهى الارب) بوى خوش، اين معنى مخصوص فارسى است (فرهنگ نظام سيد محمد على داعى الاسلام). اينجا ظاهرا بمعنى دم و نفس و «هه» است. در صفحه ٣٠