چيزهاى‌ [١] موذى چون مردم را آلت آن بود كه از اطراف خويشتن‌ [٢] ذبّ كند [٣] آن‌ [٤] حيوان را كه از عفونت هوا پيدا [٥] آيد و [٦] بر روى و اطراف مردم و ديگر حيوان نشيند و آنچه دارد [٧] حاجت نيايد [٨] او را بگوش دراز و [٩] جنبانيدن آن پس طبيعت آن عضله‌ [١٠] كه بعضى از حيوان راست زير گوش كه حركت گوش بدانست مردم‌ [١١] را نداد و چون ايشان را آلت ذب ناقص بود اندرين باب گوش متحرك داد [١٢] كه اين چيزهاى موذى را [١٣] كه بر روى ايشان‌ [١٤] نشيند ذب‌ [١٥] كنند بجنبانيدن آن‌ [١٦].

باب ششم‌

[١٧]- چراست كه‌ [١٨] پيل و خوك را گردن نيست و سرشان‌

[١] - ت: چيزها.

[٢] - م: خود. س: خويش.

[٣] - ت: د ب (ظاهرا، ذب) كند. م و س: دور كنند.

[٤] - ت: اين.

[٥] - س: پديد. ت: پديدار.

[٦] - س اين حرف را ندارد.

[٧] - س: رنجه ميدارد. م: انجه دارد.

[٨] - ت: نيامد.

[٩] - س اين حرف را ندارد.

[١٠] - س: عضله را.

[١١] - چنين است در نسخه ت و س. م: و مردمان.

[١٢] - م: دارد.

[١٣] - ت: چيزها را. س: اشياء موذيه را.

[١٤] - س: بر ايشان. م: بر روى او.

[١٥] - م: ذب كند. س: بجنبانيدن گوش دفع كنند و باز دارند.

[١٦] - م: ذب كند. س: بجنبانيدن گوش دفع كنند و باز دارند.

[١٧] - م و ت: و.

[١٨] - ت: چرا كه.