قراضه طبيعيات - ابن سينا - الصفحة ١٥ - باب چهارم

را آب بزبان‌ [١] بركشيدن.

باب چهارم‌

[٢]- چراست كه درازان‌ [٣] مفرط را [٤] منسوب كنند [٥] بحماقت.

جواب- از بهر آنك مردم دراز [٦] را مسافت از دل بدماغ دور بود [٧] و قوى نفس ناطقة بر وجه اعتدال باعتدال مزاج‌ [٨] دماغ بود و مزاج‌ [٩] دماغ باعتدال‌ [١٠] باستمداد او [١١] بود از دل حرارت غريزى را و روح حيوانى را چون مسافت دور بود اندر استمداد بطء [١٢] و درنگ باشد پس‌ [١٣] بدين سبب اندر قوى‌ [١٤] نفسانى مقدارى خلل باشد و ذكا و فهم و [١٥] اندر يافتن كمتر [١٦]

[١] - چنين است در نسخه س. ت: حاجت آمد آب بزبان بر كشيدن. م: حاجت آمد بزبان آب بر كشيدن.

[٢] - چنين است در نسخه س. م و ت: د.

[٣] - ت: دراز. س: مردم دراز.

[٤] - اين كلمه در نسخه ت و س نيامده است.

[٥] - ت: باشد. س: باشند.

[٦] - س: از بهر آنكه دراز.

[٧] - س: باشد.

[٨] - م: بر وجه اعتدال مزاج.

[٩] - ت: و اعتدال مزاج دماغ.

[١٠] - ت: و اعتدال مزاج دماغ.

[١١] - ت اين كلمه را ندارد.

[١٢] - ت: بطول.

[١٣] - ت اين كلمه را ندارد.

[١٤] - س: قواى.

[١٥] - س: و فهم و درايت كياست كمتر.

[١٦] - س: و فهم و درايت كياست كمتر.