قراضه طبيعيات - ابن سينا - الصفحة ٥٢ - فصل سوم اندر مسائل معدنى

سبب خراطان و اصحاب صناعت كه بآتش كار كنند [١] بدل او نيل بكار برند.

٧- چراست كه‌ [٢] زر بسيماب‌ [٣] گداخته و سرشته‌ [٤] گردد.

٨- چراست كه بلور كرى‌ [٥] باشد و آن را واسطه كنى ميان خورشيد [٦] و ميان جسمى كه احراق پذيرد [٧] بر بعدى مفروض آن چيز بسوزد و چون‌ [٨] مسطح بود نسوزد.

٩- چراست كه رنگ ارزيز كبود پامست‌ [٩] و رنگ آهن چون‌ [١٠] رنگ ارزيزست اما اندر و سياهى بيش است و رنگ مس سرخست.

١٠- چراست كه زر را هر چند [١١] بيش گدازى نرم‌تر شود و هر بارى‌ [١٢] ديرتر گدازد [١٣] و گويند چون‌ [١٤] هفتاد بار بگدازى چون موم‌ [١٥] شود.

[١] - ت: كند.

[٢] - س اين كلمه را ندارد.

[٣] - س: سيماب.

[٤] - در دو نسخه م و ت: سرسته.

[٥] - س: چون كرى شكل.

[٦] - م: خرشيد.

[٧] - س افزوده است: چون كرباس و تبجه و غير آن.

[٨] - س: و اگر بلور (بجاى و چون).

[٩] - م: با مست، و ظاهرا بام رسم الخط قديم است براى پام. س: فامست.

[١٠] - ت: چو.

[١١] - س: هر چند كه.

[١٢] - س: هر بار.

[١٣] - س: دير گدازتر باشد.

[١٤] - ت: اگر (بجاى چون).

[١٥] - س اين كلمه را ندارد.