ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٠٧ - بخش سوم- فرمانبرى از خدا، وسيله برتر

«... از خدا اطاعت كنيد و از رسول و اولوالامر خويش فرمان بريد...»

و همچنان مى‌فرمايد:

... وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ... [١].

«... و حال آن كه اگر در آن به پيامبر و اولوالامرشان رجوع مى‌كردند حقيقت امر را از آنان درمى‌يافتند...»

و نيز مى‌فرمايد:

... اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ‌ [٢].

«.. از خدا بترسيد و با راستگويان باشيد.»

و نيز مى‌فرمايد:

... وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ... [٣].

«... در حالى كه تأويل آن را جز خداى نمى‌داند و آنان كه قدم در دانش استوار كرده‌اند...»

و نيز مى‌فرمايد:

... وَأْتُوا الْبُيُوتَ مِن أَبْوَابِهِا... [٤].

«... از درها به خانه‌ها درآييد...»

و مقصود از اين خانه‌ها همان خانه‌هاى علمى است كه به پيامبران سپرده شده كه درهاى آنها نيز همان جانشينان ايشان هستند.

پس هر عملى از اعمال خير كه به دست افرادى جز برگزيدگان و بر مبنايى غير از پيمان ايشان، حدّ و مرزها، آيين‌ها، سنّتها و نشانه‌هاى دين ايشان جارى شود مردود است و ناپذيرفته، و اهل آن در جايگاه كفر قرار دارند اگرچه صفت ايمان هم بر آنها نهاده شده باشد.

آيا اين سخن خدا را نشينده‌اى كه فرمود است: