ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥١٣ - نوزدهم- كسانى كه نماز را تباه مىكنند

بخش سوم- سجده، نماد ايمان‌

سجده در برابر خداوند بيان كننده نهايت خشوع است. چه، هنگامى كه آدمى به سجده مى‌افتد با حقيقت خويشتن خويش همسويى مى‌يابد؛ يعنى نهايت خوارى، ضعف و نياز به خداوند عزيز. به همين سبب، انسان در حال سجود به بندگى و عبوديّت خداوند نزديكتر است.

از اين رو دين، فرمان داده است كه سجده را طولانى كنيم، زيرا سجده طولانى، شيطان را خشمگين مى‌سازد. در حديثى از اميرالمؤمنين عليه السلام آمده است كه فرمود:

«سجده را طولانى سازيد كه هيچ عملى بر شيطان گرانتر از آن نيست كه آدمى را ببيند كه به سجده افتاده است، زيرا او به سجده دستور داده شد و سركشى كرد و اين مؤمن به سجده دستور داده شد و فرمان برد و بدين ترتيب راه نجات را در پيش گرفته است. [١]»

اوّل- همه آفرينش در برابر خداوند سجده مى‌كنند:

آدمى به هنگام سجده با همه آفريده‌ها همسو مى‌شود. پيوند سجده با ايمان همان پيوند كلمه با معناى آن است و با سجده است كه مؤمن، حقيقت ايمان و تسليم‌