ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٠ - سوم- ابراهيم عليه السلام، الگوى تسليم

«و چون ابراهيم و اسماعيل، پايه‌هاى خانه را بالا بردند گفتند: اى پروردگار ما! از ما بپذير كه تو شنوا و دانا هستى* پروردگارا! ما را تسليم فرمان خود قرار ده و از دودمان ما، امّتى كه تسليم فرمانت باشند برانگيز و طرز عبادتمان را به ما نشان ده و توبه ما را بپذير، كه تو توبه‌پذير و مهربانى.»

٥- ابراهيم در پرتو تسليم در برابر خداوند سبحان به اين درجه والا دست يافت، زيرا خداوند در بيان حكمت برگزيدن او مى‌فرمايد:

وَمَن يَرْغَبُ عَن مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَن سَفِهَ نَفْسَهُ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا وَإِنَّهُ فِي ا لْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ* إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ‌ [١].

«چه كسى از كيش ابراهيم روى بر مى‌تابد جز آنكه خود را بى‌خرد ساخته باشد؟ ابراهيم را در دنيا برگزيديم و او در آخرت نيز از شايستگان است* هنگامى كه پروردگارش به او گفت: اسلام بياور (و در برابر حق، تسليم باش) او گفت: در برابر پروردگار جهانيان، تسليم شدم.»

٦- بدين ترتيب درجه تسليم در برابر خداوند جهانيان و جوهره و خاستگاه آن، همان روح ايمان است و سفارش پيامبران به نسل خود، در پيش گرفتن همين تسليم است. يعقوب، جدّ اعلاى بنى‌اسرائيل، هنگام مرگ، همين مفهوم را به فرزندان خود، وصيّت مى‌كند. خداوند سبحان مى‌فرمايد:

وَوَصَّى‌ بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى‌ لَكُمُ الدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلِّا وَأَنْتُم مُسْلِمُونَ‌ [٢].

«ابراهيم به فرزندان خود وصيّت كرد كه در برابر خدا تسليم شوند. و يعقوب به فرزندان خود گفت: اى فرزندان من! خدا براى شما اين دين را برگزيده است. مبادا بميريد بى آن كه بر آن گردن نهاده باشيد.»

بدين سان اين همان دينى است كه خداوند براى بندگان شايسته خود، برگزيده كه همان تسليم كامل در برابر خداوند جهانيان است.