ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢٣ - هفت- حق، پيام پيامبران

٢٧- امّا دليل اينكه كافران به هرج و مرج فكرى و عملى گرفتار آمدند اين بود كه حق را تكذيب كردند. خداوند مى‌فرمايد:

بَلْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَرِيجٍ‌ [١].

«آرى، ايشان سخن راستى را كه بر آنها آمده بود دروغ شمردند. پس در كارى شوريده افتادند.»

٢٨- حتّى پس از رسيدن به درجه ايمان، پايه اوج گرفتن به درجه خشوع همان ياد خدا و چنگ زدن به حقى است كه از سوى خداوند سبحان نازل شده است. خداوند مى‌فرمايد:

أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ... [٢].

آيا مؤمنان را وقت آن نرسيده است كه دلهايشان در برابر ياد خدا و آن سخن حق كه نازل شده است‌، خاشع شود...»

٢٩- معيار موضعگيرى در برابر مردم، همان ميزان تكذيب يا تصديق آنهاست به حق، پس حق همان معيار ايستار درست و هنجارمند است. خداوند مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوْا بِمَا جَاءَكُم مِنَ الْحَقِّ... [٣].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، دشمن من و دشمن خود را به دوستى اختيار نكنيد. شما با آنها طرح دوستى مى‌افكنيد و حال آنكه ايشان به سخن حقى كه بر شما آمده است ايمان ندارند...»

٣٠- امّا قوم يهود به خشم خدايى گرفتار آمدند، زيرا كه از هوى و هوسهاى خود پيروى كردند و هواى خود، (نه حق) را محور ايمانشان قرار دادند. خداوند مى‌فرمايد:

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا نُؤْمِنُ بِمَا أُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُونَ بِمَا وَرَاءَهُ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِمَا مَعَهُمْ... [٤].