ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٣٠ - نهم- رشد دادن تقوى

سبحان ايمان فرد و همچنين تقوى را با عمل صالح، ياد خدا و موعظه فزونى مى‌بخشد.

ب- عبادت، عامل رشد دهنده تقوى:

در آيات سوره بقره خوانديم كه حكمت حجّ، مجهّز شدن به تقوى است و حكمت روزه، رشد دادن تقوى و همين گونه است حكمت قصاص. به طور كلّى حكمت عبادات رشد دادن پرهيزكاران است، براساس آنچه از اين سخن پروردگار الهام مى‌گيريم كه مى‌فرمايد:

يَاأَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ‌ [١].

«اى مردم! پروردگارتان را كه شما و پيشينيانتان را بيافريده است، بپرستيد. باشد كه پرهيزكار شويد.»

پس افزايش تقوى بزرگترين سود عبادات به شمار مى‌آيد.

پ- تذكّر و يادآورى، تقوى را رشد مى‌دهد:

بدين سان تقوى در پرتو يادآورى رشد مى‌كند، خواه با تلاوت آيات قرآن كريم و خواه با بيان كردن سرنوشت گذشتگان، يا اندرز صالحان باشد و اين همان چيزى است كه از آيات زيرا استفاده مى‌كنيم:

١- پس از بيان بخشى از آيات و نشانه‌هاى الهى، خداوند براى ما هدف از آنان را رشد تقوى معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد:

... كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ‌ [٢].

«... خدا آيات خود را اين چنين بيان مى‌كند باشد كه به پرهيزكارى برسند.»

٢- اساساً هدف والاى فروفرستادن قرآن و هشدارهاى نهفته در آن درباره عاقبت تكذيب كنندگان، رساندن مردم به مرتبه تقوى است. خداوند مى‌فرمايد:

وَكَذلِكَ أَنزَلْنَاهُ قُرْآناً عَرَبِيّاً وَصَرَّفْنَا فِيهِ مِنَ‌الْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً [٣].