ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٤٨ - پنجم- دعا، شعار پيامبران است

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذَا الْبَلَدَ آمِناً وَاجْنُبْنِي وَبَنِيَّ أَن نَّعْبُدَ الأَصْنَامَ‌ [١].

«و ابراهيم گفت: اى پروردگار من! اين سرزمين را ايمن گردان و مرا و فرزندانم را از پرستش بتان دور بدار.»

پ- خداوند مى‌فرمايد:

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُم بِاللَّهِ وَالْيَومِ الآخِرِ... [٢].

«و ابراهيم گفت: اى پروردگار من! اين شهر را جاى امنى گردان و از مردمش آنان را كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند از هر ثمره روزى ساز...»

ت- بدين ترتيب ابراهيم عليه السلام از خدايش امنيّت و روزى خواست، ولى مى‌دانست كه استمرار خط توحيد بدون تأييد الهى به واسطه اقامه نماز، شدنى نيست و لذا همين را از خداى خويش خواست و عرض كرد:

رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلَاةِ وَمِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاءِ [٣].

«اى پروردگار من! مرا و فرزندان مرا به پاى دارندگان نماز گردان. اى پروردگار ما! دعاى مرا بپذير.»

ث- امّا دعاى او براى خود در دو سخن جلوه‌گرمى شود: طلب حكم (نبوّت و علم) از خدا در زندگى دنيوى و اين كه در آخرت به صالحان بپيوندد. خداوند مى‌فرمايد:

رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‌ [٤].

«اى پروردگار من! مرا علم و دانش ببخش و مرا به شايستگان بپيوند.»

ج- همچنين از خداوند همچون تمام روانهاى پاك و فانى در راه خدا، نسلى شايسته، طلبيد. خداوند متعال از زبان ابراهيم عليه السلام مى‌فرمايد: