ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٦ - ايمان، حقيقت است نه مراسم

ايمان، حقيقت است نه مراسم:

١- از آنجا كه ايمان، امرى قلبى است، گونه‌اى رفتار و ايستار به شمار مى‌آيد، از همين رو شعاير و مراسم، ارزشى ذاتى ندارند مگر به قدرى كه ارزش ايمان را در خود بپرورانند، پس هرگاه آيينها گوناگون شد مسأله مهم مقدار تعهّد آدمى است به ايمان. خداوند متعال مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالصَّابِئُونَ وَالنَّصَارَى‌ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ‌ [١].

«آنها كه ايمان آورده‌اند، و يهود و صابئان و مسيحيان، هرگاه به خداوند يگانه و روز جزا، ايمان بياورند، و عمل صالح انجام دهند، نه ترسى بر آنهاست، و نه غمگين خواهند شد.»

از اين آيه كه با شكلى تقريباً هماهنگ در آيه‌ ٤٨ سوره انعام و آيه‌ ٦٢ سوره بقره تكرار شده الهام مى‌گيريم كه ايمان، همان ارزش بنيادين است و ديگر كلمات، حروف، شعارها، واژگان و وابستگيها هنگام فراهم شدن اين ارزش از اهمّيت چندانى برخوردار نيستند، زيرا خداوند سبحان مى‌فرمايد:

«آنها كه ايمان آورده‌اند، و يهود و صابئان و مسيحيان، هرگاه به خداوند يگانه و روز جزا، ايمان بياورند، ...

بنابراين خواه كسانى كه به اين رسالت ايمان آورده باشند يا به ديگر رسالتها، هرگاه ايمانشان را خالص گردانند و عمل صالح به جاى آورند و در نتيجه به هر حقّى اعتراف كنند نه هراسى برايشان خواهد بود و نه غمگين مى‌شوند.

٢- بدين ترتيب ولايت الهى با وابستگى ايمانى و عملى مرزبندى مى‌شود نه با وابستگى نژادى يا اسمى. خداوند مى‌فرمايد:

إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ‌ [٢].

«نزديك‌ترين كسان به ابراهيم همانا پيروان او و اين پيامبر و مؤمنان هستند. و خدا ياور مؤمنان است.»