ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٤٨ - يازدهم- عاقبت پرهيزكاران در آخرت

بر آمده) و همانند ايشان (كه با نغمه‌پردازى و با پيكرهاى زيبايشان مونس مناسبى براى مؤمنان هستند و نيز با اندامشان كه هيچ اشكالى از لذّت جويى از آنها ظهور نمى‌كند) و جامهايى كه آكنده از مىِ حلال است و در ميان ايشان دور داده مى‌شود و گوشهاى آنها كلمات گزنده‌اى نمى‌شنود كه جانشان را به درد آورد.

٢٣- همه اين نعمتهاى بزرگ براى ايشان فراهم شده‌اند، سپس بديشان گفته مى‌شود كه اين پاداش خداوند است براى اعمال آنها. خداوند مى‌فرمايد:

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازاً* حَدَائِقَ وَأَعْنَاباً* وَكَوَاعِبَ أَتْرَاباً* وَكَأْساً دِهَاقاً* لَايَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْواً وَلَا كِذَّاباً* جَزَاءً مِن رَبِّكَ عَطَاءً حِسَاباً [١].

«پرهيزكاران را جايى است در امان از هر آسيب* بستانها و تاكستانها* و دخترانى همسال با پستانهاى برآمده* و جامهاى پر* نه سخن بيهوده شنوند و نه دروغ* و اين پاداشى است كافى از جانب پروردگارت.»

ت- رهايى پرهيزكاران، رستگارىِ بزرگ:

١- پرهيزكاران، تنها كسانى هستند كه تقوايشان آنها را از آتش جهنّم حفظ مى‌كند، در حالى كه ديگران همگى به دلايل مختلف به آتش در خواهند آمد و اين خود، بينش مهمّى است، زيرا آدمى فرزند آتش است، همان گونه كه فرزند نور است و آتش محيط بدوست و تنها با تقوى است كه خداوند او را از آن آتش، نجات مى‌دهد، پس هركه با رسيدن به اين درجه رستگار شد، از آتش خلاصى مى‌يابد و هدف بزرگ زندگى خود را تحقّق بخشيده است. خداوند در آيات زير چنين مى‌فرمايد:

ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَنَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيّاً [٢].

«آنگاه پرهيزكاران را نجات مى‌دهيم و ستمكاران را همچنان به زانو نشسته در آنجا وا مى‌گذاريم.»