ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٥٦ - اوّل- ياد خدا، ارزشى ايمانى

اوّل- ياد خدا، ارزشى ايمانى:

الف- ياد خدا ارزشى ايمانى است و بيان كننده پيوند ميان بنده و خداست، زيرا خداوند مى‌فرمايد:

الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ‌ [١].

«آنان كه ايمان آورده‌اند و دلهايشان به ياد خدا آرامش مى‌يابد. آگاه باشيد كه دلها به ياد خدا آرامش مى‌يابد.»

بدين ترتيب ايمان، ذكر الهى و آرامش قلب را درپى خواهد داشت.

ب- ايمان همان تسليم در برابر حق است و انسان، هنگامى كه خود را به خداوند سبحان، تسليم مى‌كند و او را با نامهاى نيكو مى‌خواند، به عدالت و رحمت او آرامش خاطر مى‌يابد و پى مى‌برد كه سرانجامش به سوى اوست. اينها همه، آرامش را در جان و اطمينان را در دل او مى‌نشاند و به همين سبب، مؤمن خداوند را بسيار ياد مى‌كند كه اين ياد كردن، او را در رويارويى با وسوسه‌ها و پندارها، (كه شاعران غير مؤمن را احاطه كرده) يارى مى‌رساند.

خداوند متعال (بعداز بيان حال شاعرانى كه در هر وادى سرگردانند) مى‌فرمايد:

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً... [٢].

«مگر آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و خدا را فراوان ياد كردند...»

پ- از همين جاست كه مؤمنان در هيچ حالى از ذكر خدا باز نمى‌مانند و خدا را در نماز به هنگام قيام، ياد مى‌كنند، و هرگاه ضعف يا بيمارى يا ترس، آنها را از اين كار واداشت در نماز، نشسته خدا را ياد مى‌كنند، حتّى اگر مجبور باشند، با دراز كشيدن بر زمين، نماز را به جاى مى‌آورند و خداى را در حالى ياد مى‌كنند كه بر پهلوى خويش دراز كشيده‌اند. خداوند مى‌فرمايد: