ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥١٦ - دوم- سجده، عبادت مؤمنان

فَاسْجُدُوا للَّهِ وَاعْبُدُوا [١].

«پس خدا را سجده كنيد و او را بپرستيد.»

ب- سجده، زبان ايمان و همسنگ ركوع است و خداوند بدان دستور داده است تا او را بزرگ بدارند و ارج نهند، چه، آن وسيله نزديكى به خداست. خداوند مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ارْكَعُوا وَاسْجُدُوا وَاعْبُدُوا رَبَّكُمْ... [٢].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! ركوع و سجده كنيد و پروردگارتان را بپرستيد...»

ابوبصير مى‌گويد: امام صادق عليه السلام فرمود:

«اى ابامحمّد! سجده را طولانى به‌جاى آور كه اين از سنّتهاى توبه كنندگان است. [٣]»

امام رضا عليه السلام در نامه‌اى كه به مأمون نوشت مى‌فرمايد:

«از دين امامان عليهم السلام پاكدامنى، پرهيزكارى، راستگويى، صلاح و طول سجده است. [٤]»

پ- سجده، وعده‌گاه بشر براى سخن گفتن با خداوند عزيز از طريق تسبيح و ستايش است. هنگامى كه ما خدا را تسبيح مى‌گوييم در حقيقت در پرتو قدرت و نعمتهاى او كه سزاوار حمد است به تسبيحش پرداخته‌ايم، پس تسبيح با حمد خداوندى متحقّق مى‌شود.

خداوند مى‌فرمايد:

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ‌ [٥].

«و پس به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از سجده كنندگان باش.»

ما از اين سخن پروردگار وَكُن مِّنَ السَّاجِدِينَ‌ الهام مى‌گيريم كه سجده در برابر