ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٠ - هفتم- تقوى، وابستگى به حق

١- قبلًا در آيه كريمه‌اى گفته شد كه نشانه تقوى، وفاى به عهد است و آيه ديگرى است كه پيمان شكنى را از نشانه‌هاى مردمان بى‌تقوى مى‌داند. خداوند مى‌فرمايد:

الَّذِينَ عَاهَدتَّ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لَايَتَّقُونَ‌ [١].

«كسانى كه تو از آنان پيمان گرفتى سپس پياپى پيمان خويش را مى‌شكنند و هيچ پروا نمى‌كنند.»

٢- خداوند در پيوندهاى اقتصادىِ ميان افراد يك جامعه به تقوى دستور مى‌دهد و آن را با تحريم ربا آشكار مى‌سازد. خداوند مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَذَرُوا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا... [٢].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از خدا بترسيد و اگر ايمان آورده‌ايد از ربا هرچه باقى مانده است رها كنيد...»

٣- خداوند به اداى امانت، فرمان مى‌دهد و در اين راه خواهان تقواست. پروردگار مى‌فرمايد:

... فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ وَلْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ... [٣].

«... آن كس كه امين داشته شده است، امانت را باز دهد و بايد از اللَّه، پروردگارش بترسد...»

٤- از امانتدارى، يكى نكاستن از حقّ مردم است. خداوند مى‌فرمايد:

... وَلْيُمْلِلِ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْئاً... [٤].

«... و آن كسى كه حق بر عهده اوست، بايد املا كند؛ و از خدا كه پروردگار اوست بپرهيزد و از آن چيزى نكاهد...»

٥- از اركان جامعه ايمانى كه موصوف به تقوى است، اصلاح امور فى‌مابين است.

خداوند مى‌فرمايد: