ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٩٦ - پنجم- شب زندهدارى

... وَيُؤْثِرُونَ عَلَى‌ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌ [١].

«... و ديگران را بر خويش ترجيح مى‌دهند، هر چند خود نيازمند باشند و آنان كه از بخل خويش در امان مانده باشند، رستگاران هستند.»

آنها به خدا رستگار و كامياب شدند، اگر مؤمنى را ببينند ارجمندش مى‌شمرند واگر منافقى را ببينند از آن كناره مى‌گيرند و اگر شب بر آنها فرارسد زمين خدا را بستر خود و خاك آن را بالش خود مى‌گيرند و روى در زمين مى‌نهند و به درگاه خدايشان زارى مى‌كنند تا ايشان را از آتش جهنّم برهاند. پس اگر وارد روز شدند طورى با مردم زندگى مى‌كنند كه كسى ايشان را با انگشت نشان نمى‌دهد، از كنار راهها راه مى‌روند و خود، آب پاك و پاكيزه را مى‌يابند، جانهايى دارند خسته و پيكرهايى مانده و مردم از آنها در آسايش هستند... تا آخر حديث. [٢]»

دو- در حديث ديگرى در تفسير على بن ابراهيم آمده است كه: وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ مقصود صبح و مغرب است‌، وَزُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ‌ مقصود، نماز عشاست‌، إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ‌ يعنى: نماز مؤمنين در شب، آن بديها و گناهانى را كه در روز انجام داده‌اند محو مى‌كند. [٣]»

سه- در حديث ديگرى آمده است كه: «عامل نور و روشنايى در روز رستخيز، نماز در دل شب است. [٤]»

چهار- از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه به نقل از پدرش فرمود: مردى از على بن ابيطالب عليه السلام درباره برخاستن در شب و تلاوت قرآن پرسش كرد و حديث به اينجا كشيده شد كه حضرت عليه السلام فرمود:

«هركس يك شب كامل را در حال ركوع، سجود، ذكر و تلاوت كتاب خدا