ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٢٧ - پنجم- پناه دادن ديگران به خدا

«بگو به پروردگار مردم پناه مى‌برم* فرمانرواى مردم* خداى مردم* از شرّ وسوسه وسوسه گرنهانى، آن كه در دلهاى مردم وسوسه مى‌كند* خواه از جنيان باشد و يا از آدميان.»

ت- هنگامى كه مؤمن به خدا پناه مى‌برد اسماء او را به خاطر مى‌آورد و يادآور مى‌شود كه اوست خداى سپيده دم، و اوست آفريننده و در نتيجه از شرّ هر مخلوقى واز شرّ كسانى كه پيوسته به جامعه ستم مى‌كنند و مردم را به پراكندگى مى‌كشانند وتصميم آنها را به سستى گرايش مى‌دهد و آنها را مى‌هراسانند و تعصّب را در ميانشان دامن مى‌زنند و اباطيل را در ميان آنها رواج مى‌دهند و نيز از شرّ هر كسى كه در شب به ميان آنها نفوذ مى‌كند و در روز بديشان حسد مى‌ورزد به خدا پناه مى‌برند. خداوند مى‌فرمايد:

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ* مِن شَرِّ مَا خَلَقَ* وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ* وَمِن شَرِّ النَّفَاثَاتِ فِي الْعُقَدِ* وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ [١].

«بگو: به پروردگار صبحگاه پناه مى‌برم* از شرّ آنچه بيافريده است* و از شرّ شب چون درآيد* و از شرّ جادوگرانى كه در گره‌ها افسون مى‌دمند* و از شرّ حسود چون رشك مى‌ورزد.»

پنجم- پناه دادن ديگران به خدا:

همان گونه كه ما به خداوند پناه مى‌بريم كسانى را كه دوست داريم نيز بايد از شرّ شيطان به خدا پناهنده گردانيم و اينكار با دعا در حقّ ايشان شدنى است تا وسوسه‌هاى شيطان را از آنها دور گردانيم. خداوند مى‌فرمايد:

... وَإِنِّي أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ‌ [٢].

«... او و فرزندان او را از شيطان رجيم در پناه تو مى‌آورم.»

بدين ترتيب، همسر عمران، حضرت مريم را از شرّ شيطان به پناه خدا بُرد، چنان كه نسل او را نيز به خدا پناهنده كرد و خداوند دعاى او را پذيرفت و ثمره‌اى نيكو از آن بروياند.

پناه بردن ديگران به شيطان، مستلزم حمايت آنها از آثار و افكار