ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٠٧ - هفدهم- احكام نماز

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! چون به نماز برخاستيد صورت و دستهايتان را تا آرنج بشوئيد و سر و پاهايتان را تا مفصل (بر آمدگى پشت پا) مسح كنيد و اگر جنب بوديد خود را پاك سازيد...»

ب- از احكام نماز نيز تسبيح است كه خداوند مى‌فرمايد:

وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا* هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ... [١].

«و هر بامداد و شبانگاه تسبيحش گوييد* اوست كه خود و فرشتگانش بر شما درود مى‌فرستند...»

پ- اعتدال ميان بلند خواندن و زمزمه نماز نيز از ديگر ويژگيهاى آن است. خداوند مى‌فرمايد:

... وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبيلًا [٢].

«... صدايت را به نماز بلند نكن و نيز صدايت را بدان آهسته نكن و ميان اين دو راهى برگزين.»

ت- خداوند اوقات نماز را روشن كرده آنجا كه فرمايد:

أَقِمِ الصَّلَاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلَى‌ غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوداً [٣].

«از هنگام زوال خورشيد (هنگام ظهر) تا آنگاه كه تاريكى شب فرا مى‌رسد نماز را برپاى دار و نيز نماز صبحگاه را، چرا كه نماز صبحگاه مشهود (فرشتگان شب و روز) است.»

پس نماز در اصل شريعت سه وقت دارد كه پنج فريضه در آن به جاى آورده مى‌شود و هركس آن را پنج وقت قرار دهد كارى نيكوتر به جاى آورده است كه نخستين آن هنگام ظهر و عصر و سومين آنها همزمان با فجر (نماز صبح) و ميان آن دو نماز مغرب و عشاء هنگام تاريكى شب است.

ث- در نيمه شب، قرآن، مسلمانان را به شب زنده‌دارى فراخوانده است در حالى كه آن را بر پيامبر و پيشينه‌داران امّت، فرض كرده است. خداوند مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ* قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا [٤].