ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٤ - دليل ولايت

صاحبان سه‌تاى آن گمراه شدند [١] و به گژ راهه‌اى عميق افتادند. همانا خداوند تبارك و تعالى نمى‌پذيرد، مگر كار نيكو (عمل صالح) را و عمل صالح را قبول نمى‌كند، مگر در صورت وفاى به شروط و پيمانها، چه، كسى كه براى خدا به شرطها وفا كرد و آنچه را در پيمانش بيان شده به كمال رساند، به آنچه در نزد خداست مى‌رسد و وعده خدايى كمال مى‌يابد. همانا خداوند عزّ وجلّ راههاى هدايت را به آگاهى بندگان رسانده است و نور افشانهاى هدايت را براى ايشان نهاده است و به آنها گفته است چگونه راه را بپيماييد و فرمود است:

وَإِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحاً ثُمَّ اهْتَدَى‌ [٢].

«هر كس كه توبه كند و ايمان آورد و كار شايسته كند و به راه هدايت بيفتد، مى‌آمرزمش.»

و نيز فرموده است:

... إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌ [٣].

«... خدا قربانى پرهيزكاران را مى‌پذيرد.»

پس هركس در امر الهى تقوى در پيش گيرد خدا را در حالى ملاقات مى‌كند كه به آنچه محمّد صلى الله عليه و آله آورده ايمان دارد.

افسوس و صد افسوس كه جماعتى مردند و درگذشتند پيش از آنكه ره يابند. آنها گمان مى‌كردند كه ايمان آوردند، ولى بدون آنكه بدانند شرك ورزيدند. هركه از در خانه وارد شود ره يافته است و كسى كه از راه ديگرى درآيد نابودى پيموده است. خداوند اطاعت ولى‌امر خود را به اطاعت پيامبر و اطاعت پيامبر خود را به طاعت خود پيوند داده است، پس كسى كه اطاعت اولياى امر را ترك كند نه خدا را فرمان برده و نه رسول او را و آن اقرار به آن چيزى است كه خداوند نازل كرده: