ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥١٥ - دوم- سجده، عبادت مؤمنان

«آيا نديده‌اى كه هركس در آسمانها و هركس كه در زمين است و آفتاب، ماه، ستارگان، كوهها، درختان، جنبندگان و بسيارى از مردم خدا را سجده مى‌كنند؟ و بر بسيارى عذاب محقّق شده و هركه را كه خدا خوار سازد هيچ‌كس گراميش نمى‌دارد، زيرا خدا هرچه بخواهد همان مى‌كند.»

ت- فرشتگانى كه در نزد خداوند هستند از پرستش او سرباز نمى‌زنند، پس ما چرا بايد آنها را بجاى خداوند برگزينيم در حالى كه خود آنها در برابر او به سجده افتاده‌اند؟ خداوند مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ لَايَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ‌ [١].

«هر آينه آنان كه در نزد پروردگار تو هستند از پرستش او سر نمى‌تابند و تسبيحش مى‌گويند و برايش سجده مى‌كنند.»

پس سجده و پرستش آنها جز براى خدا نيست و اين بى‌خردى است كه همچون مشركان آنها را اوليايى در برابر خدا برگزينيم، بلكه ما بايد پرستش و سجده و تسبيح خود به درگاه الهى را خالص گردانيم.

امّا سجده فرشتگان در برابر آدم بخاطر امر الهى بود و بنابراين در حقيقت، اجراى دستور الهى بود و اين چنين است كه زنديقى از امام صادق عليه السلام پرسيد: «آيا مى‌توان در برابر غير خدا سجده كرد؟ امام فرمود: خير. او گفت: پس چگونه خداوند، فرشتگان را به سجده دستور داد؟ امام عليه السلام فرمود: كسى كه به فرمان خدا سجده كند در حقيقت، خداوند را سجده كرده است و سجده او براى خدا بوده است، زيرا به دستور خداوندى صورت گرفته است. [٢]»

دوم- سجده، عبادت مؤمنان:

الف- سجده، نماد پرستش الهى است و ناگزير بايد آن را تنها براى خداوند به جاى آورد. خداوند مى‌فرمايد: