ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٩٥ - پنجم- شب زندهدارى

مى‌يابيم. امام عليه السلام فرمود: نه چنين نيست، شما مؤمن هستيد، ولى ايمانتان كامل نمى‌شود تا غائب ما ظهور كند. در آن هنگام است كه خداوند، رؤياهاى شما را تحقّق مى‌بخشد و مؤمن كامل خواهيد شد و اگر زمين از مؤمن كامل، تهى مى‌شد خداوند، ما را به سوى خود، بالا مى‌برد و شما در زمين و آسمان چيزهاى عجيبى مى‌ديديد.

آرى! قسم به خداى كه جان من در يد قدرت اوست، همانا در جاى جاى زمين‌، مؤمنانى هستند كه همه دنيا براى آنها همسنگ يك بال پشه شمرده نمى‌شود، حتّى اگر دنيا و هر آنچه را كه در آن و بر آن است طلاى زرد گردد و بر گردن يكى از آنان بياويزند و آنگاه آن از گردن او به زمين افتد هرگز احساس فقدان آن را نمى‌كند، زيرا آن را بسى ناچيز مى‌شمرد. اين جماعت، زندگى مخفى‌اى دارند و سرزمينشان از اين منزل به آن منزل و از سرزمينى به سرزمين ديگر در انتقال است و شكمهاى لاغر و گرسنه‌اى دارند به سبب روزه‌دارى، و لبهايشان از تسبيح خدايى خشك شده است و چشمانشان از گريه فرورفته است و چهره‌هاشان از بى‌خوابى به زردى گراييده است. اينها چهره‌هايى دارند كه خداوند در انجيل به آنها مَثَل زده است و در تورات، فرقان، زبور و صحف نخستين نيز از آنها ياد كرده است.

خداوند آنها را چنين توصيف فرموده است:

... سِيَماهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنجِيلِ... [١].

«... نشانشان اثر سجده‌اى است كه بر چهره آنهاست. اين است وصفشان در تورات وانجيل...»

مقصود خدا آن است كه آنها را در حال تنگدستى بر خود ترجيح مى‌دهند، خداوند در توصيف آنها مى‌فرمايد: