ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨ - درآمد

٢

هركه خدا را با اسماء حسناى او شناخت سنّتهاى الهى را شناخته، كه در واقع تجليّات اين اسماء در هستى است و كسى كه سنّتهاى الهى را شناخت از حكمت برخوردار شده است. آيا حكمت همان عمل به مقتضاى اين سنّتها نيست؟ كسى كه از «حكمت» برخوردار گردد احكامى را باز مى‌شناسد كه دين به آن فرمان داده و هركه «احكام دين» را باز شناسد فقيه است.

از اين رو، پيوند محكمى ميان شناخت خدا و فقه وجود دارد. از سوى ديگر «عبادات»، گسترده‌ترين ابواب فقه را تشكيل مى‌دهد كه هدف از آن افزايش تقوى و يقين مى‌باشد ..

به هر جا بنگرى آثار رحمت الهى را مشاهده مى‌نمايى، پس خداوند رحمان و رحيم است، و رحمانيّت اسمى از اسماء حسناى خداى ماست ..

از آنجا كه خداى ما رحيم است پس بسيار بعيد خواهد بود كه زمينيان را به گونه‌هاى عذاب گرفتار سازد. او بسى والاتر از آن است كه مردم را پيش از اتمام حجّت به كيفر رساند. او شهرى را ويران نمى‌كند، مگر آنكه پيامبرى هشدار دهنده به سوى مردم آن فرستد و اين سنّتى است از سنن الهى كه هيچ تغييرى در آن راه ندارد.

ولى هر جا بنگرى باز آثار حكمت الهى و گستره حسن تدبّر و دقّت در نظم را مى‌بينى، پس او داناى حكيم است و اين نيز اسمى از اسماء حسناى اوست.

و از آنجا كه خداى ما حكيم است، لذا والاتر از آن است كه از آنچه ستمگران مى‌كنند غافل بماند و اين نيز سنّتى ديگر از سنن نافذ اوست.

و ديگر بار هنگامى كه ژرف در هستى بنگرى اين سنّت را تجلّىِ آن نام مى‌يابى.

اين چنين است كه آيات قرآنى را آكنده از نامها و سنّتهاى الهى مى‌يابيم. اين سنّتها نيز به سهم خود، خاستگاه حكمت الهى بشمار مى‌روند. پس اينك كه خداوند رحيم است پس حكيمانه خواهد بود كه با توسّل به دعا و نيكو كارى، خود را در معرض رحمت‌