ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٠٦ - اوّل- شكرگزارى و به يادآوردن نعمتها

خ- از پايگاه نعمتهاست كه دل مؤمن به سوى شناخت اسماء خداوند اوج مى‌گيرد. در اين سخن پروردگار تدبّر كنيد كه:

... كُلُوا مِن رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ [١].

«... از آنچه پروردگارتان به شما روزى داده است بخوريد و شكر او به جاى آوريد ثمرى خوش و پاكيزه و پروردگارى آمرزنده.»

آيا نمى‌بينيد كه چگونه دل آگاه انسان از رزق و روزى خداوند به نام (غفور) پروردگار، ره مى‌برد.

د- خداوند سبحان مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُلُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَاشْكُرُوا للَّهِ... [٢].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از آن چيزهاى پاكيزه‌اى كه روزى شما كرده‌ايم بخوريد و سپاس خداى كنيد...»

ذ- تواناييهاى متنوّع بشر و پيشرفت علمى او در زمينه‌هاى گوناگون، اقتضاى آن را دارد كه سپاس خداى را بگزارد. آنگاه كه خداوند مى‌فرمايد:

وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُم مِن بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنتُمْ شَاكِرُونَ‌ [٣].

«و به او آموختيم تا برايتان زره بسازد تا شما را به هنگام جنگيدن‌تان حفظ كند آيا شكر گزارى مى‌كنيد؟»

ر- خداوند، گروهى از بنى‌اسرائيل را كه حضرت موسى براى همراهى در مناجات با خدا برگزيده بود بميراند و آنگاه آنها را دوباره زنده گردانيد تا مگر شكر خداى را به جاى آورند (از اين آيه درمى‌يابيم كه شكرگزارى تنها هدف زندگى دوباره ايشان بود). خداوند مى‌فرمايد:

ثُمَّ بَعَثْنَاكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ‌ [٤].