كَانَ غَرَاماً* إِنَّهَا سَاءَتْ مُسْتَقَرّاً وَمُقَاماً* وَالَّذِينَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذلِكَ قَوَاماً* وَالَّذِينَ لَايَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ وَمَن يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثَاماً* يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَاناً* إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحاً فَأُولئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً* وَمَن تَابَ وَعَمِلَ صَالِحاً فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتَاباً* وَالَّذِينَ لَايَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَاماً* وَالَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمّاً وَعُمْيَاناً* وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَاماً* أُولئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَاماً [١].

«بندگان خداى رحمان كسانى هستند كه در روى زمين به فروتنى راه مى‌روند. و چون جاهلان آنان را مخاطب سازند، به ملايمت سخن گويند* آنان كه شب را در سجده يا در قيام براى پروردگارشان به صبح مى‌آوردند* و آنان كه مى‌گويند: اى پروردگار ما! عذاب جهنّم را از ما برطرف گردان زيرا عذاب جهنّم عذابى است دايم* جهنّم بد قرارگاه و بد مكانى است* و آنان كه چون هزينه مى‌كنند اسراف نمى‌كنند و خسّت نمى‌ورزند بلكه ميان اين دو، راه اعتدال را مى‌گيرند* و آنان كه با خداى يكتا خداى ديگرى نمى‌گيرند و كسى راكه خدا كشتنش را حرام كرده- مگر به حق- نمى‌كشند و زنا نمى‌كنند. و هركه اين كارها كند عقوبت گناه خود را مى‌بيند* عذابش در روز قيامت مضاعف مى‌شود و تا ابد به خوارى در آن عذاب خواهد بود* مگر آن كسان كه توبه كنند و ايمان آورند و كارهاى شايسته كنند. خدا گناهانشان را به نيكى‌ها بدل مى‌كند و خدا آمرزنده و مهربان است* و هركه توبه كند و كار شايسته كند، به شايستگى نزد خدا باز گردد* و آنان كه به دروغ شهادت نمى‌دهند و چون بر ناپسندى بگذرند به شتاب از آن دورى مى‌جويند* و آنان كه چون به آيات پروردگارشان انذارشان دهند، در برابر آن چون كران و كوران نباشند* و آنان كه مى‌گويند: اى پروردگار ما! از همسران و فرزندانمان دلهاى ما را شاد دار، و ما را پيشواى پرهيزكاران گردان* اينان همان كسانند كه بخاطر صبرى كه تحمّل كرده‌اند درجات عالى بهشت را پاداش يابند و در آنجا به درود و سلامشان بنوازند.»

با انديشه دراين آيات شريفه كه «عباد الرحمن» را توصيف مى‌كنند- كسانى كه‌

[١] - سوره فرقان، آيات ٦٣- ٧٥.