ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣١٧ - چهارم- فرمانبرى و تقوى

فرمانبرى رسول اكرم صلى الله عليه و آله در چارچوب برنامه‌هاى تربيتىِ قرآن قرار گرفته است. در اين آيات از سوره تغابن تدبّر كنيد:

إِنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ* فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَاسْمَعُوا وَأَطِيعُوا وَأَنفِقُوا خَيراً لِأَنفُسِكُمْ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌ [١].

«جز اين نيست كه اموال و اولاد شما آزمايش هستند و حال آنكه مزد فراوان نزد خداست تا توانيد تقواى الهى پيشه كنيد و گوش فراداريد و اطاعت كنيد و به سود خود از مالتان انفاق كنيد و آنان كه از حرص نفس خويش در امان مانده‌اند رستگارند.»

از اين جا درمى‌يابيم كه فرمانبرى، موجب افزايش خرد مى‌شود، و حتّى در منطق احاديث شريفه همان عقل، تلقّى شده است.

يك- در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله آمده است كه فرمود: «عاقل، كسى است كه از خدا فرمان بَرد اگرچه ظاهرش زشت، و شخصى كم اهمّيت باشد. و جاهل، كسى است كه خدا را معصيت كند اگرچه زيبا منظر، و ظاهراً با اهمّيت باشد. [٢]»

اطاعت و فرمانبرى، هدف زندگى است. آيا اين گفته پروردگار نيست كه مى‌فرمايد:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌ [٣].

«من، جن و انس را نيافريدم جز براى اينكه عبادتم كنند.»

دو- در حديث شريفى آمده است كه: امام موسى بن جعفر عليه السلام در وصيّت به هشام فرمود:

«اى هشام! مردم براى اطاعت فرمان الهى آمده‌اند ونجاتى جز فرمانبرى نيست‌، واطاعت‌در پرتو علم‌است وعلم با تعلّم، وتعلُّم در پرتو عقل باور مى‌گردد، وهيچ علمى نيست، مگر از سوى عالمى ربّانى وشناخت عالم در پرتو عقل، صورت مى‌پذيرد. [٤]»