«آنها همه يكسان نيستند؛ از اهل كتاب، جمعيّتى هستند كه (به حقّ و ايمان) قيام مى‌كنند و پيوسته در اوقات شب، آيات خدا را مى‌خوانند؛ در حالى كه سجده مى‌نمايند* به خدا و روز واپسين ايمان مى‌آورند؛ امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند؛ و در انجام كارهاى نيك، پيشى مى‌گيرند و آنها از صالحانند.»

١٠- از آنجا كه شناخت خدا، نامها و آيات او شرط ايمان است، و ايمان پرده از دل بر مى‌گيرد، و هدايت را فزونى مى‌دهد، پس مؤمنان همان راسخان در علم خواهند بود.

خداوند درباره صفات ايشان كه با صفات مؤمنان مشترك است مى‌فرمايد:

لكِنِ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَالْمُؤْمِنُونَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِن قَبْلِكَ وَالْمُقِيمِينَ الصَّلَاةَ وَالْمُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالْمُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أُؤلئِكَ سَنُؤْتِيهِمْ أَجْراً عَظِيماً [١].

«ولى راسخان در علم از آنها و مؤمنان، به تمام آنچه بر تو نازل شده و آنچه پيش از تو نازل گرديده، ايمان مى‌آورند، نمازگزاران، زكات دهندگان و ايمان آورندگان به خدا و روز قيامت، بزودى به همه آنان پاداش عظيمى خواهيم داد.»

١١- مؤمن همان كسى است كه هنگام رويارويى با خطرها ايمانش افزايش مى‌يابد، زيرا دراين لحظه خدا و اسماء الحسناى او را بسيار ياد مى‌كند و به درگاه او به نيايش مى‌پردازد و بر او توكّل مى‌كند و همين اعمال بر ايمان او مى‌افزايند. خداوند مى‌فرمايد:

الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ‌ [٢].

«كسانى كه مردم گفتندشان كه مردم براى جنگ با شما گرد آمده‌اند، از آنها بترسيد، اين سخن بر ايمانشان بيفزود و گفتند: خدا ما را بسنده است و چه نيكو ياورى است.»

١٢- مؤمن حقيقى همان كسى است كه چراغدان نور خدايش تلقّى مى‌شود و زندگى را به كمك همين نور مى‌بيند و با همين نور در ميان مردم آمد و شد مى‌كند و

[١] - سوره نساء، آيه ١٦٢.

[٢] - آل عمران، آيه ١٧٣.