ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٥٤ - پنجم- دعا، شعار پيامبران است

قَالَ رَبِّ انصُرْنِى عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِينَ‌ [١].

«گفت: اى پروردگار من! مرا بر مردم تبهكار نصرت ده.»

چنانكه روشن است خداوند سبحان اين دعاى او را مستجاب كرد چنانكه دعاى مؤمنان را مستجاب مى‌كند.

شش- حضرت موسى عليه السلام:

الف- نخستين دعاهاى موسى عليه السلام طلب آمرزش بود؛ آمرزشى كه در برخى از ابعاد آن به مفهوم پاكى از آثار جامعه طاغوتى است. خداوند مى‌فرمايد:

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلأَخِي وَأَدْخِلْنَا فِي رَحْمَتِكَ... [٢].

«گفت: اى پروردگار من! مرا و برادرم را بيامرز و ما را در رحمت خويش داخل كن...»

ب- خداوند مى‌فرمايد:

قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ... [٣].

«گفت: اى پروردگار من! من به خود ستم كردم مرا بيامرز و خدايش بيامرزيد...»

پ- از آنجا كه بلا او را در برگرفته بود و همه مردم براى قتل او دسيسه چينى مى‌كردند، لذا او به دعا پناه برد و از خدايش رستگارى طلبيد خداوند فرمود:

فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفاً يَتَرَقَبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌ [٤].

«ترسان و نگران از شهر بيرون شد. گفت: اى پروردگار من! مرا از ستمكاران رهايى بخش.»

ت- پس از آن كه خداوند موسى عليه السلام و برادرش هارون عليه السلام را در دامان رحمت خود جاى داد و او را براى خود برگزيد و رسالت خويش را بر دوش او نهاد موسى عليه السلام از خدايش خواست كه شرح صدرى بدو دهد، متناسب با مسؤوليّت بزرگش و امور را براى او آسان گرداند و وزيرى از خاندانش براى او برگزيند. خداوند مى‌فرمايد: