ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٥ - بخش دوم- حق، محور ايمان

وَأَنَّ أَكْثَرَكُمْ فَاسِقُونَ‌ [١].

«بگو: اى اهل كتاب، آيا ما را سرزنش مى‌كنيد؟ جز اين است كه ما به خدا و آنچه بر ما نازل شده و آنچه پيش از اين نازل شده است ايمان آورده‌ايم و بيشتر شما نافرمان هستيد؟»

اين آيه اشاره دارد كه ايمان پيكره‌اى است تجزيه‌ناپذير، پس ايمان به خدا مستلزم ايمان به رسول و به آن چيزى است كه بر رسول اكرم و ديگر پيامبران گذشته نازل شده است.

٥- خداوند سبحان مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلَى‌ رَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِن قَبْلُ وَمَن يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيداً [٢].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! به خدا و پيامبرش و اين كتاب كه بر پيامبرش نازل كرده و آن كتاب كه پيش از آن نازل كرده، به حقيقت ايمان بياوريد. و هركه به خدا، فرشتگان، كتابها و پيامبرانش و به روز قيامت كافر شود سخت در گمراهى افتاده است.»

از اين آيه درمى‌يابيم كه ايمان بايد بدون هيچ گونه تبعيضى ميان رويه‌هاى مختلف حق نسبت به تمامى حق باشد، و اين همان ارزش بنيادينى است كه با نفاق ناهمسوست.

٦- قرآن كريم هنگام بيان ضرورت ايمان به همه حق به نام پيامبران تصريح مى‌كند و مى‌فرمايد:

قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَى‌ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى‌ وَعِيسَى‌ وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِن رَبِّهِمْ لَانُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ‌ [٣].

«ما به خدا و آياتى كه بر ما نازل شده و نيز آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط