ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٥٧ - اوّل- ياد خدا، ارزشى ايمانى

الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَى‌ جُنُوبِهِمْ... [١].

«آنان كه خدا را ايستاده و نشسته و به پهلو خفته، ياد مى‌كنند...»

از امام باقر عليه السلام روايت شده است كه فرمود:

«مؤمن، مادامى كه در ياد خداست، ايستاده باشد يا دراز كشيده و يا نشسته، در نماز است. خداوند مى‌فرمايد: الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَى‌ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّار. [٢]»

دليل ذكر پيوسته آنها تفكّر هميشگى آنهاست پيرامون آفرينش آسمانها و زمين و اينكه خداوند، آنها را بيهوده نيافريده و ايشان را بيهوده رها نخواهد كرد و اينكه آنها بايد براى رهايى از آتش جهنّم، سخت بكوشند.

ت- آرى! اگر آنها از هراس و ضعف در امان بودند، نماز را كامل و آنگونه كه خدا بر ايشان، فرض كرده است به جاى مى‌آوردند. خداوند مى‌فرمايد:

... فَإِذَا أَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَمَا عَلَّمَكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ‌ [٣].

«... و چون ايمن شديد، خدا را ياد كنيد (نماز را به صورت معمولى بخوانيد) همان گونه كه خداوند، چيزهايى را كه نمى‌دانستيد، به شما تعليم داد.»

ث- اگرچه نماز براى ياد خداوند فرض شده است، چه، خداوند مى‌فرمايد: وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي‌ ولى ياد خدا تنها به آن ختم نمى‌شود، بلكه بايد هميشه در ياد خدا بود.

همچنان كه خداوند مى‌فرمايد:

فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلَاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَى‌ جُنُوبِكُمْ... [٤].

«و چون نماز را به پايان برديد خدا را به ايستاده يا نشسته ويا به پهلو خوابيده ياد كنيد...»