ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٦٨ - پانزدهم- مركبهاى رام

در راه من و طلب رضاى من بيرون آمده‌ايد (در نهان با آنها دوستى نكنيد...»

٧- گاهى مؤمنان به درجه‌اى از يقين مى‌رسند كه زندگى خود را به عنوان بهاى خشنودى و رضاى خداوند مى‌پردازند. اين دادوستدى سود بخش و تجارتى است كه هرگز زيان در آن راه ندارد. خداوند مى‌فرمايد:

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ [١].

«بعضى از مردم جان خود را بخاطر خشنودى خدا مى‌فروشند و خداوند نسبت به بندگان مهربان است.»

٨- حتّى عبادتها و شعائر دينى نيز بايد رو به سوى خشنودىِ خدا داشته باشند، در غير اين صورت، اينها نيز همچون شيوه خارج از چارچوب شريعتى كه راهبان در پيش مى‌گيرند، بدعتى بيش نخواهند بود. خداوند مى‌فرمايد:

... وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغَاءَ رِضْوَانِ اللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا فَآتَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فَاسِقُونَ‌ [٢].

«.. و رهبانيتى كه به بدعت آورده‌اند، بر آنها مقرّر نكرده‌ايم گرچه در آن خشنودى خدا مى‌جستند، ولى حق آن را به سزا نگزاردند، از آن ميان به كسانى كه ايمان آورده بودند پاداش داديم ولى بيشترشان نافرمان بودند.»

٩- از همين رو تقدّس شعائر دينى، به رنگ و بوى پرستندگى بى‌شائبه آن بستگى دارد، چه، اگر از حدود خشنودىِ خدا بيرون رود، ديگر تقدّسى بر آن مترتّب نيست. خداوند مى‌فرمايد:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتُحِلُّوا شَعَائِرَ اللَّهِ وَلَا الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلَا الْهَدْىَ وَلَا الْقَلَائِدَ وَلَا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِن رَبِّهِمْ وَرِضْوَاناً... [٣].

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! شعاير خدا، ماه حرام و قربانى را چه بدون قلاده و چه با قلاده‌