ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٤٧ - پنجم- دعا، شعار پيامبران است

رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمنَ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارَا [١].

«اى پروردگار من! مرا و پدر و مادرم را و هركه را با ايمان به خانه من وارد شود و نيز مردان مؤمن و زنان مؤمن را بيامرز. و ستمكاران را جز به هلاكتشان ميفزاى.»

بدين ترتيب دعاهاى حضرت نوح عليه السلام مجموعه خواسته‌ها و اهدافى شامل يارى حق و پيروانش، رويارويى با باطل و طرفدارانش و مسأله ولايت (كه آن را از عبارت «به خانه من وارد شد» استنباط مى‌كنيم) و آمرزش گناهان و نيز اصلاح خويشتن را، در بردارد.

دو- حضرت ابراهيم عليه السلام:

الف- حضرت ابراهيم عليه السلام بتها را در بابل شكست و دراين ميان تنها سلاح او دعا بود، زيرا خداوند مى‌فرمايد:

وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ وَأَدْعُوا رَبِّي عَسَى‌ أَلَّا أَكُونَ بِدُعَاءِ رَبِّي شَقِيّاً [٢].

«و از شما و آنچه غير خدا مى‌خوانيد، كناره‌گيرى مى‌كنم و پروردگارم را مى‌خوانم و اميدوارم در خواندن پروردگارم بى‌پاسخ نمانم.»

بدين ترتيب ابراهيم عليه السلام به صفت (اوّاه) موصوف شده است. دراين باره در روايت ابى الجارود آمده است كه امام باقر عليه السلام فرمود:

«ابراهيم، أوّاه و شكيبا بود، أوّاه يعنى كسى كه در نمازش، و هنگامى كه در جايى تنها مى‌باشد، و به هنگام خلوت كردن با خدا به درگاه او تضرّع و دعا و فروتنى مى‌كند. [٣]»

ب- امّا پس از آن كه شهر توحيد را در پيرامون بيت‌اللَّه الحرام، بنيان كرد دعا كرد واز خدا دو امر را خواهان شد: امنيّت (به همه مفاهيم آن) و حنفيّت (دورى) از بت‌پرستى كه دو ركن جامعه نيكبخت مى‌باشند. پس، امنيّت، شالوده سعادت مادى و حنفيّت، زير ساز معنوى آن است و به همين سبب خداوند مى‌فرمايد: