ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٠٩ - بخش سوم- فرمانبرى از خدا، وسيله برتر

قرار دهند و از حكمى كه تو مى‌دهى هيچ ناخشنود نشوند و سراسر تسليم آن گردند.»

ونيز مى‌فرمايد:

وَمَا مُحمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى‌ أَعْقَابِكُمْ... [١].

«جز اين نيست كه محمّد پيامبرى است كه پيش از او پيامبرانى ديگر بوده‌اند آيا اگر بميرد يا كشته شود شما به آيين پيشين خود باز مى‌گرديد...»

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقاً عَن طَبَقٍ‌ [٢].

«كه به حالى بعداز حال ديگر تحوّل خواهيد يافت.»

يعنى شما راهى را خواهيد پيمود، كه ملّتهاى پيش از شما در خيانت به جانشينان پيامبران مى‌پيمودند. اين امر در كتاب خدا بسيار تكرار شده است. از سويى فرجامى كه در آينده گريبانگير امّت اسلامى مى‌شد، و آگاهى پيامبر از هلاكت ايشان بر دل آن‌حضرت گران مى‌آمد. از همين رو خداوند اينگونه بديشان وحى كرد:

... فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَرَاتٍ... [٣].

«... نبايد كه جان تو به خاطر آنها دچار اندوه شود...»

... فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ‌ [٤].

«... پس براين مردم كافر غمگين مباش.»

دو- از ابن محبوب به نقل از ابن رئاب به نقل از حمران به نقل از امام باقر عليه السلام آمده است كه فرمود:

«ايمان همان چيزى است كه در دل جاى مى‌گيرد، و او را به سوى خدا مى‌كشاند، و عمل او در طاعت خدا وتسليم در برابر امر او، آن را تصديق‌