ايمان زيربناى شريعت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٠٦ - بخش سوم- فرمانبرى از خدا، وسيله برتر

همراه باشد. خداوند، عذر بندگانش را با تبيين نشانه‌ها و فرستادن پيامبران خود از ميان برده است تا پس از پيامبران، عذرى در برابر خدا براى مردم نباشد و زمين از دانشمندانى كه آفريده‌ها بدانها نيازمندند، و دانش پژوهانى در مسير نجات، كه بسيار اندكند، خالى نشود.

«خداوند اين را درباره امّتهاى پيامبران روشن كرده است و آنها را نمونه‌اى قرار داده براى آنهايى كه بعداً خواهند آمد همچون قوم نوح كه مى‌فرمايد:

... وَمَا آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ‌ [١].

«... جز اندكى به او ايمان نياورده بودند.»

و سخن خداوند درباره كسانى كه به موسى ايمان آوردند:

وَمِن قَوْمِ مُوسَى‌ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ‌ [٢].

«و از قوم موسى، گروهى هستند كه به سوى حق هدايت مى‌كنند؛ و به حق و عدالت حكم مى‌نمايند.»

و درباره حواريّون عيسى آنگاه كه به بنى‌اسرائيل مى‌فرمايد:

... مَنْ أَنْصَارِي إَلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ آمَنَّا بِاللَّهِ وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‌ [٣].

«... چه كسانى در راه خدا ياران منند؟ حواريان گفتند: ما ياران خدائيم به خدا ايمان آورديم، شهادت ده كه ما تسليم هستيم.»

يعنى آنها تسليم اهل فضل مى‌شوند و از دستور خداوند روى برنمى‌تابند و هيچ‌كس به او (حضرت عيسى) پاسخ نگفت مگر حواريّون. و خداوند براى علم شايستگانى قرار داده است و بر مردم، فرض گردانده كه از آنها فرمان برند. پروردگار مى‌فرمايد:

... أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ... [٤].