دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٣٥ - زرقاء بنت عدی بن غالب
زرقاء دختر «عدی بن غالب بن قیس همدانی» [١] یکی از زنان سخنور کوفه
بود، او از شیرزنان دلاور و بافضیلتی بود که تا آخرین لحظه حیات خود، دست
از دوستی و وفاداری امیرالمؤمنین علیهالسلام برنداشت و در صفین با زبانی
فصیح و بیانی گویا، سپاهیان امام علیهالسلام را در جنگ علیه معاویه تحریص و
ترغیب مینمود.
این زن آزاده و توانمند با وجود این که بعد از شهادت
مقتدایش امیر مؤمنان علیهالسلام به دربار معاویه احضار شد، با این وجود در
برابر شوکت و هیبت ظاهری دربار معاویه و یارانش که به خون او تشنه بودند
دلیرانه ایستادگی نمود و کمترین ترس به خود راه نداد و با صراحت لهجه و
بیانی بلیغ جواب معاویه و اطرافیانش را داد، به طوری که خود معاویه از جرأت
و شهامت این زن باایمان شگفت زده شد و مجذوب سخنان گرم و قاطعانه او گردید
و در نتیجه به جای کینهتوزی نسبت به او ابراز محبت و مساعدت نمود.
پی نوشت ها:
(١) عقد الفرید، ج ٢، ص ١٠٦.