دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢١٤ - عامل روانی
این مشکل سیاسی، اجتماعی، علل گوناگونی میتواند داشته باشد.
برخی فکر میکنند اگر نظارت کنند؛
اگر امر به معروف و نهی از منکر کنند ممکن است جان خود را از دست بدهند،
و در تداوم مبارزه و تبلیغات گفتاری، و بازداشتن فاسدان از زشتیها کشته شوند.
حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام به این عامل روانی در حکمت ٣٧٤ اشاره کرده میفرماید:
وَإِنَّ
الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْی عَنِ الْمُنْکَرِ لَا یقَرِّبَانِ
مِنْ أَجَلٍ، وَلَا ینْقُصَانِ مِنْ رِزْقٍ، وَأَفْضَلُ مِنْ ذلِکَ کُلِّهِ
کَلِمَةُ عَدْلٍ عِنْدَ إِمَامٍ جَائِرٍ.
«و همانا امر به معروف و نهی
از منکر، نه اجلی را نزدیک میکنند، و نه از مقدار روزی میکاهند، و از همه
اینها برتر، سخن حق در پیش روی حاکمی ستمکار است.» [١] .
یعنی وقتی مرگ و زمانبندی آن برای انسان مشخّص است،
و اجل زمان تعیین شدهای دارد،
پس امر به معروف یا نهی از منکر، مرگ زودرسی نخواهد داشت و نباید از آن هراسناک بود.
باید انجام وظیفه کرد،
باید خوبیها را یاور و زشتیها را دشمن بود و از نزدیک شدن اجل، یا مرگ زودرس نباید ترسید.
پی نوشت ها:
(١) حکمت ٣٧٤ نهجالبلاغه معجم المفهرس محمد دشتی (مدارک گذشته).