دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٧٠ - خشم شیطان در برابر سکوت
جابر بن عبداللّه انصاری آن مرد صحابی و یار با وفا حکایت کند:
روزی
مولای متّقیان امیرالمؤمنین، امام علی بن ابی طالب صلوات اللّه علیه از
محلّی عبور می نمود، ناگهان متوجّه شد که شخصی مشغول فحش دادن و ناسزاگوئی،
به قنبر غلام آن حضرت است؛ و قنبر می خواست تلافی کند و پاسخ آن مردبی ادب
و تحریک شده شیطان و هوای نفس را بدهد.
ناگهان امیرالمؤمنین علی علیه
السلام بر قنبر بانگ زد که: آی قنبر! آرام باش و سکوت خود را حفظ کن و دشمن
خود را به حال خود رها ساز تا خوار و زبون گردد.
سپس افزود: ساکت باش و با سکوت خود، خدای مهربان را خوشنود گردان و شیطان را خشمناک ساز و دشمن خویش را به کیفر خود واگذارش نما.
امام
علی علیه السلام پس از آن فرمود: ای قنبر! توجّه داشته باش که هیچ مؤمنی
نتواند خداوند متعال را، جز با صبر و بردباری خشنود سازد.
و همچنین هیچ حرکت و عملی همچون خاموشی و سکوت، شیطان را خشمگین و زبون نمی گرداند.
و بدان که بهترین کیفر برای احمق، سکوت در مقابل یاوه ها و گفتار بی خردانه او است. [١] .
حقیر گوید: تأیید و مصداق بارز آن، نیز کلام خداوند متعال است که فرمود: (اِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً) [٢] ؛
وقتی با افراد نادان و بی خرد مواجه گشتید، او را بدون پاسخ رها سازید.
پی نوشت ها:
(١) الکنی و الا لقاب: ج ٢، ص ٢٩٤.
(٢) سوره فرقان: آیه ٦٣.