دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٣٧ - حکم عمر درباره اهل فامیه
قریه از قراء واسط.
در عیون ابنقتیبه آمده: در زمان خلافت مامون یک
نفر از اهل دربار با مردی پیشه ور نزاعشان در گرفت، درباری، طرف خود را کتک
زد، مضروب فریاد برآورد: واعمراه. ماجرا به مامون گزارش شد، مامون مضروب
را احضار نموده از او پرسید؛ اهل کجا هستی؟
گفت: اهل فامیه. مامون: عمر
درباره اهل فامیه گفته ، هرگاه کسی محتاج شود و همسایهای نبطی داشته باشد
میتواند همسایهاش را بفروشد و نیاز خود را برطرف سازد، اینک اگر تو در
آرزوی سیره و روش عمر هستی این است حکم عمر درباره شما، و آنگاه دستور داد
هزار درهم به او بدهند. [١] .
فضل بن شاذان در ایضاح از اسد بن قاضی نقل
کرده که عمر گفته: اگر کسی بدهکار باشد و نتواند قرضش را اداء نماید و
همسایهای از اهل عراق داشته باشد، همسایهاش را بفروشد و قرضش را ادا کند.
[٢] .
نکته:
پیامبر بزرگ ما فرموده: المسلمون اخوه تتکافا دماوهم...؛ مسلمانان همه با هم برادر و برابرند، و عربی را بر عجمی برتری نیست.
پی نوشت ها:
(١) عیون، ج ٣، ص ٣٣٠.
(٢) ایضاح، ص ٤٨٥.