دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥٠٩ - گمراهی
(اما افسوس که آنها) پس از رحلت رسول خدا به گذشته خود بازگشتند و با
پیمودن راههای گوناگون به گمراهی رسیدند. و به دوستان و همفکران فاسد خود
اعتماد کردند واز غیر خویشاوندان پیامبر متابعت نمودند و از وسیلتی که به
دوستی آن مأمور بودند (اهل البیت علیهمالسلام) جدا گشتند. از ریسمان هدایت
فاصله گرفتند و بنای استوار دین را از جایگاه اصلی خود انتقال دادند و آن
را در جایی دیگر بنا نهادند جایی که مرکز هر گونه گناه و فساد بود و آغاز
هر فتنه و فتنه جویی، و پناه و درگاه گمراهانی که از این سو بدان سو
سرگردانند و در غفلت و مستی به سنت فرعونیان؛ یااز همه بریده و دل به دنیا
بسته، و یا پیوند خود را با دین گسسته.
قال علی (ع):... حتی اذا قبض
الله رسوله رجع قوم علی الاعقاب، و غالتهم السبل و اتکلوا علی الولائج و
وصلو غیر الرحم و هجروا السبب الذی امروا بمودته و نقلبوا البناء عن رص
اساسه فبنوه فی غیر موضعه معادن کل خطیئه و ابواب کل ضارب فی غمره قد ماروا
فی الحیره و ذهلوا فی السکره علی سنه من آل فرعون: من منقطع الی الدنیا
راکن او مفارق للدین مباین. [١] .
پی نوشت ها:
(١) نهجالبلاغه، ترجمه شهیدی، بخشی از خطبه ١٥٠.