دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٠٧ - پرهیز از ستمکاری به حیوانات
امام علیعلیه السلام هم چنانکه به حقوق انسانها احترام میگذاشت و از
ظلم و تجاوز پرهیز داشت، نسبت به حیوانات نیز با همان عواطف والای انسانی
برخورد میکرد که فرمود:
وَاللَّهِ لَوْ أُعْطِیتُ الْأَقَالِیمَ
السَّبْعَةَ بِمَا تَحْتَ أَفْلَاکِهَا، عَلَی أَنْ أَعْصِی اللَّهَ فِی
نَمْلَةٍ أَسْلُبُهَا جُلْبَ شَعِیرَةٍ مَا فَعَلْتُهُ، وَإِنَّ دُنْیاکُمْ
عِنْدِی لَأَهْوَنُ مِنْ وَرَقَةٍ فِی فَمِ جَرَادَةٍ تَقْضَمُهَا. مَا
لِعَلِی وَلِنَعِیمٍ یفْنَی، وَلَذَّةٍ لَا تَبْقَی! نَعُوذُ بِاللَّهِ
مِنْ سُبَاتِ الْعَقْلِ، وَقُبْحِ الزَّلَلِ. وَبِهِ نَسْتَعِینُ.
(به
خدا سوگند! اگر هفت اقلیم را با آن چه در زیر آسمانهاست به من دهند تا خدا
را نافرمانی کنم که پوست جوای را از مورچهای ناروا بگیرم، چنین نخواهم
کرد،
و همانا این دنیای آلوده شما نزد من از برگ جویده شده دهان ملخ پَستتر است.
علی را با نعمتهای فناپذیر، و لذّتهای ناپایدار چه کار؟!!
به خدا پناه میبریم از خفتن عقل، و زشتی لغزشها، و از او یاری میجوییم.) [١] .
پی نوشت ها:
(١) خطبه ٢٢٤ نهجالبلاغه، معجمالمفهرس محمد دشتی.