در تمام ارتش‌های جهان سربازی وجود ندارد که برای شرکت در خط مقدّم بی‌تابی کند،
یا برای شهید شدن اشک بریزد و لحظه شماری کند،
جز در ارتش اسلام که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام برای شهادت اشک شوق می‌ریخت،
و چون در جنگ اُحُد به شهادت نرسید ناراحت بود،
و از رسول خدا صلی الله علیه وآله علّت آن را پرسید و خطاب به پیامبر فرمود:
فَقُلْتُ: یَا رَسُولَ اللَّهِ، أَوَلَیْسَ قَدْ قُلْتَ لِی یَوْمَ أُحُدٍ حَیْثُ اسْتُشْهِدَ مَنِ اسْتُشْهِدَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ، وَحِیزَتْ عَنِّی الشَّهَادَةُ، فَشَقَّ ذلِکَ عَلَیَّ، فَقُلْتَ لِی:
«أَبْشِرْ، فَإِنَّ الشَّهَادَةَ مِنْ وَرَائِکَ؟»
فَقَالَ لِی: «إِنَّ ذلِکَ لَکَذلِکَ، فَکَیْفَ صَبْرُکَ إِذَنْ؟»
فَقُلْتُ: یَا رَسُولَ اللَّهِ، لَیْسَ هذَا مِنْ مَوَاطِنِ الصَّبْرِ، وَلکِنْ مِنْ مَوَاطِنِ الْبُشْرَی وَالشُّکْرِ.
«گفتم: ای رسول خدا مگر جز این است که در روز «اُحُد» که گروهی از مسلمانان به شهادت رسیدند، و شهادت نصیب من نشد و سخت بر من گران آمد، تو به من فرمودی، ای علی! مژده باد تو را که شهادت در پی تو خواهد آمد.
پیامبر صلی الله علیه وآله به من فرمود:
(همانا این بشارت تحقّق می‌پذیرد، در آن هنگام صبر تو چگونه است؟)
گفتم: ای رسول خدا چنین موردی جای صبر و شکیبایی نیست بلکه جای مژده شنیدن و شکرگذاری است.» [١] .

پی نوشت ها:
(١) خطبه ١٥٦ نهج‌البلاغه معجم‌المفهرس محمد دشتی، که برخی از اسناد آن به این شرح است:
١- تحف العقول ص ١٦٢: ابن شعبه حرانی (متوفای ٣٨٠ ه)
٢- اصول کافی ج٢ ص٥٠ ح١: کلینی (متوفای ٣٢٨ ه)
٣- ذیل الامالی ص ١٧١: ابوعلی قالی (متوفای ٣٥٦ ه)
٤- قوت القلوب ج١ ص٩٢ و٩١ فصل١٦: ابوطالب مکی (متوفای ٣٨٦ ه)
٥- حلیة الاولیاء ج ١ ص ٧٤ و ٧٥: ابونعیم اصفهانی (متوفای ٤٠٢ه)
٦- کتاب زهد ص٨: حسین‌بن سعید اهوازی از اصحاب امام سجاد علیه السلام
٧- کتاب خصال ج١ ص٣٢٩ ح٢٥ باب‌السّتّة: شیخ صدوق (متوفای ٣٨١ ه)
٨- مناقب ص ٢٦٨: خطیب خوارزمی حنفی (متوفای ٩٩٣ ه).