دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٧١ - خاموشی چراغ و شنیدن خواسته
حارث همدانی یکی از اصحاب و دوستان حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السلام است حکایت کند:
شبی
به منزل امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام وارد شدم و ضمن صحبت هائی به
آن حضرت عرض کردم: یا امیرالمؤمنین! از شما خواسته ای دارم؟
حضرت فرمود: ای حارث! آیا مرا سزاوار و شایسته شنیدن خواسته ات می دانی؟
گفتم: بلی، یا امیرالمؤمنین! شما از هر کسی والاتر و شایسته تر هستی.
حضرت
فرمود: ان شاءاللّه که خداوند به وسیله من جزای خیری به تو دهد؛ و سپس از
جای خود برخاست و چراغ را خاموش نمود و اظهار داشت: علّت این که چراغ را
خاموش کردم، چون دوست نداشتم ذلّت پیشنهاد و خواسته ات را در چهره ات
بنگرم؛ و بتوانی به آسودگی و بدون هیچ واهمه ای خواسته هایت را بیان کنی.
بعد
از آن، افزود: از حضرت رسول اکرم صلّی اللّه علیه و آله شنیدم که فرمود:
حوایج و خواسته های انسان به عنوان امانت خداوندی است، که باید در درون او
مخفی بماند؛ و برای کسی غیر از خدای سبحان بازگو نکند.
پس از آن فرمود:
هرکه حاجت و خواسته برادرش را بشنود بایستی او را کمک نماید و خواسته اش را
برآورده کند البته تا جائی که مقدور باشد نباید او را ناامید و مأیوس
گرداند-. [١] .
پی نوشت ها:
(١) فروع کافی: ج ٤، ص ٢٤، ح ٤.