بر أساس ضرورت‌های دفاعی، اسب سواری، یکی از ورزش‌های ارزشمند بوده و خواهد بود.
با اینکه بُرد و باخت در بسیاری از کارها حرام است،
و حکم قمار بازی را دارد،
امّا در تیراندازی،
شنا
و اسب سواری
اشکالی ندارد،
تا چابک سواران رزمنده، همواره آماده دفاع باشند.
آنگاه که امام علی علیه السلام در جنگ ذات السّلاسل، ناگهان سواره بر لشگر دشمن تاختن آغاز کرد که سُم اسب‌هایشان بر سنگ‌های بیابان می‌خورد و جرقّه‌های امید می‌جهید،
قرآن به آن اسب‌ها، و برخورد سُم‌هایشان و جهیدن جرقّه‌های آتش‌زا در سوره «والعادیات» سوگند یاد می‌کرد، که فرمود:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحاً ١ا فَالْمُورِیَاتِ قَدْحاً ٢افَالْمُغِیرَاتِ صُبْحاً ٣ا فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً ٤افَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً ٥ا إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ٦ا وَإِنَّهُ عَلَی ذَلِکَ لَشَهِیدٌ٧ا وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ ٨ا أَفَلَا یَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِی الْقُبُورِ ٩ا وَحُصِّلَ مَا فِی الصُّدُورِ ٠١ا إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ یَوْمَئِذٍ لَخَبِیرٌ ١١ا
به نام خداوند بخشنده مهربان
سوگند به اسبان دونده (مجاهدان) در حالی که نفس زنان به پیش می‌رفتند،١ا و سوگند به افروزندگان جرقه آتش (در برخورد سمهایشان با سنگ‌های بیابان)،٢ا و سوگند به هجوم آوران سپیده دم٣ا که گرد و غبار به هر سو پراکندند، ٤ا و (ناگهان) در میان دشمن ظاهر شدند،٥ا که انسان در برابر نعمت‌های پروردگارش بسیار ناسپاس و بخیل است؛٦ا و او خود (نیز) بر این معنی گواه است!٧ا و او علاقه شدید به مال دارد!٨ا آیا نمی‌داند در آن روز که تمام کسانی که در قبرها هستند برانگیخته می‌شوند،٩ا و آنچه در درون سینه هاست آشکار می‌گردد، ٠١ادر آن روز پروردگارشان از آنها کاملاً باخبر است!.١١ا
مسابقات اسب سواری، هم مقدّمه دفاع است،
و هم از تفریحات سالم به حساب می‌آید.
حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در کودکی آنچنان چالاک و تند و سریع حرکت می‌کرد که اسبان راهوار را در حال دویدن می‌گرفت و بر پشت آنان سوار می‌شد. [١] .

پی نوشت ها:
(١) سفینة البحار، مادّه قوا.