دانشنامه امام علی علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٨٩ - غنایم جنگی
هر آنچه مجاهدان با سلاح خویش به دست آورند، به تمام مردم تعلق دارد...
بنابراین فرمانده، حق ندارد از اموال عمومی به دوستان و نزدیکانش بذل و
بخشش کند.
امام در نامهای به یکی از کارگزاران خود به نام «مصقله بن هبیره» چنین مینگارد:
بلغنی
عنک امر ان کنت فعلته فقد اسخطت الهک، و اغضبت امامک، انک تقسم فی
المسلمین الذی حارته رماحهم و خیولهم، و اربقت علیه دماوهم، فین اعتامک من
اعراب قومک، فو الذی فلق الحبه و...
«دربارهی تو گزارشی به من رسیده
است که اگر درست باشد خدای را بر سر خشم آورده و از فرمان پیشوای خود
سرپیچیدهای: تو اموال و غنایمی که از آن همهی مسلمانان است و آن را به
زور نیزهها و اسبان خود به دست آوردهاند و بر سر آن جان نهادهاند، به
سران عرب قوم خویش بخشیدهای.
سوگند به آن که دانه را شکافت و جان را
آفرید، چنانچه این خبر راست باشد، نزد من خود را سبک مایه کرده و از ارزش
خود کاستهای. حق پروردگار را ضایع مکن و خوار مشمار، دنیای خویش با نابودی
دین خود آبادان مساز و گرنه در شمار بازندهترین کسان خواهی بود.
آگاه
باش که حق همهی مسلمانانی که نزد تو و ما هستند در سهمی که از بیتالمال
دارند یکسان است، همهی اموال در نزد من گرد میآید، و من میان همگان تقسیم
میکنم.» [١] .
پی نوشت ها:
(١) نهجالبلاغه، نامهی شمارهی ٤٣.