پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٠ - ١- بهشت آدم كدام بهشت بود؟

تقاضاى تو را بپذيرم و بيش از آنچه مى‌خواهى به تو بدهم». [١] در حديث ديگرى از عايشه از پيامبر (ص) نيز مى‌خوانيم كه آن كلمات دعاى زير بود: «اللّهمّ انّك تعلم سرّى و علانيتى فاقبل معذرتى و تعلم حاجتى فاعطنى سؤلى و تعلم ما فى نفسى فاغفر لى ذنبى اللّهمّ انّى أسألك ايمانا يباشر قبلى و يقينا صادقا حتّى اعلم انّه لا يصيبني الّا ما كتبت لى و ارضنى بما قسمت لى». [٢] در عين حال، منافاتى در ميان اين روايات نيست و ممكن است آدم در عين توسل به اسامى خمسه طيبه، دعاهاى فوق را نيز خوانده باشد. بعضى نيز آن را به حالات معنوى آدم، همان حالات جذبه الهى و روحانى تفسير كرده‌اند كه آن نيز با آنچه در بالا آمد مى‌تواند همراه باشد.

البته ناآگاهى آدم به اين كلمات، قبل از تعليم الهى، منافاتى با آگاهى او به علم اسماء ندارد چون علم اسماء، به احتمال قوى به معنى آگاهى بر اسرار آفرينش است ولى راه خودسازى و جبران خطا و سير الى اللّه، راه ديگر و از مقوله ديگر مى‌باشد.

[١] شرح نهج البلاغه مرحوم خويى، جلد ٢، صفحه ١١٨.

[٢] تفسير الدر المنثور، جلد ١، صفحه ٥٩.