پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٩ - مقام والاى آل محمد (ص)

آنان، نمى‌تواند بر عهده بگيرد، به خصوص اين كه رهبرى آنها مربوط به زمان خاصى نبوده است و به تمام تاريخ بشريّت نظر داشته است (در بحث علم غيب پيامبر و پيشوايان معصوم نيز گفته‌ايم كه بخشى از علم غيب، اساس رهبرى آنان را تشكيل مى‌دهد و بدون آن، امر رهبرى ناقص خواهد بود). [١] در جمله دوّم نشان داده شده كه آنها پناهگاه امر الهى هستند. آيا منظور از امر در اين جا تنها اوامر تشريعى است يا اوامر تكوينى را نيز شامل مى‌شود، ظاهر جمله‌هاى قبل و بعد نشان مى‌دهد كه اين جمله نظر به فرمانهاى تشريعى خداوند دارد كه مردم در كسب اين اوامر و اطاعت از آنها بايد به پيشوايان معصوم از اهل بيت پيامبر پناه ببرند.

جمله سوّم، آنها را صندوقچه علوم الهى مى‌شمارد، نه تنها اسرار و نه تنها اوامر، بلكه تمام علومى كه براى هدايت انسانها لازم و ضرورى است و يا به نحوى در آن دخالت دارد، در اين صندوقچه‌ها نهفته شده است! و در جمله چهارم، آنها مرجع احكام الهى شمرده شده‌اند كه مردم در اختلافاتشان- چه از نظر فكرى و چه از نظر قضايى- بايد به آنها مراجعه كنند تا رفع اختلاف و حلّ مشكل شود و اگر «موئل حكمه» (حكم بر وزن ارم جمع حكمت است) خوانده شود، تفاوت آن با جمله‌هاى قبل روشنتر خواهد شد چرا كه در اين جا سخن از فلسفه‌ها و حكمتهاى احكام الهى است كه بخشى از علوم پيامبر و پيشوايان معصوم را تشكيل مى‌دهد.

امّا جمله‌ «و كهوف كتبه» بيانگر اين حقيقت است كه محتواى همه كتب الهى نزد آنان است. اين شبيه چيزى است كه از على (ع) نقل شده كه مى‌فرمود: «امّا و اللّه لو ثنيّت لى و سادة فجلست عليها لافتيت اهل التورية بتوراتهم ...

[١] تفسير پيام قرآن، جلد هفتم، صفحه ٢٥٤ و تفسير نمونه، جلد ٢٥، صفحه ١٤٢، ذيل آيه ٢٦ از سوره جن.