پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥١ - ترجمه

بخش هشتم‌

ثمّ فتق ما بين السّموات العلا فملأهنّ اطوارا من ملائكته، منهم سجود لا يركعون، و ركوع لا ينتصبون، و صافّون لا يتزايلون، و مسبّحون لا يسأمون، لا يغشاهم نوم العيون، و لا سهو العقول، و لا فترة الابدان، و لا غفلة النّسيان، و منهم امناء على وحيه، و السنة الى رسله، و مختلفون بقضائه و امره، و منهم الحفظة لعباده و السّدنة لابواب جنانه، و منهم الثّابتة فى الارضين السّفلى اقدامهم، و المارقة من السّماء العليا اعناقهم، و الخارجة من الاقطار اركانهم، و المناسبة لقوائم العرش اكتافهم ناكسة دونه ابصارهم متلفّعون تحته باجنحتهم، مضروبة بينهم و بين من دونهم حجب العزّة و استار القدرة، لا يتوهّمون ربّهم بالتّصوير، و لا يجرون عليه صفات المصنوعين، و لا يحدّونه بالاماكن، و لا يشيرون اليه بالنّظائر.

ترجمه‌

سپس آسمانهاى بلند را از هم گشود و آنها را مملو از فرشتگان مختلف ساخت.

گروهى از آنان هميشه در سجودند و ركوع ندارند و گروهى در ركوعند و قيام نمى‌كنند و گروهى در صفوفى كه هرگز از هم جدا نمى‌شود قرار دارند و همواره تسبيح مى‌گويند و خسته نمى‌شوند.

هيچ گاه خواب چشمان، آنها را فرو نمى‌گيرد و عقلشان گرفتار سهو و خطا نمى‌شود، بدن آنها به سستى نمى‌گرايد و غفلت نسيان، بر آنان عارض نمى‌شود.

گروهى از آنان امناى وحى او و زبان او به سوى پيامبرانند و پيوسته براى رساندن‌