پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٤ - ٣- نقش دين در زندگى انسانها

آنها شهامت در حدّ بالا براى ابلاغ رسالت در برابر اقوام جاهل و لجوج، و ايستادگى در مقابل همه موانع تا سر حدّ شهادت. و اين همان است كه امام (ع) در فراز بالا به آن اشاره فرموده كه: كمى نفرات و فراوانى دشمنان و تكذيب كنندگان، هرگز مانع انجام وظيفه آنها نبود و هر گاه تاريخ انبيا را مطالعه كنيم (مخصوصا تاريخ پيامبر اسلام را) صدق اين سخن به وضوح در آن ديده مى‌شود.

قرآن مجيد نيز اين صفت را يكى از ويژگيهاى مبلّغان رسالت الهى شمرده، مى‌فرمايد: «الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ»، پيامبرانى كه تبليغ رسالتهاى الهى مى‌كردند و (تنها) از او مى‌ترسيدند و از هيچ كس جز خدا بيم نداشتند». [١] از تعبير امام در اين فراز- به گفته نويسنده منهاج البراعة- روشن مى‌شود كه تقيّه بر انبياء جايز نيست و اگر مى‌بينيم فخر رازى به شيعه اماميه اين معنى را نسبت داده است كه «آنها حتى اظهار كفر را بر انبيا در مقام تقيّه جايز مى‌شمرند» سخنى باطل و بى‌اساس است. [٢] بلكه مطلب از اين بالاتر است، زيرا تقيّه كردن براى امامان و حتّى افراد عادى در آنجا كه اصل دين در خطر بوده باشد حرام مى‌باشد، به تعبير ديگر: تقيّه، گاه واجب است و گاه حرام، آنجا كه ترك تقيّه سبب هدر دادن نيروها بدون دليل است، تقيّه واجب است، مثل اين كه جمعى از مسلمانان بر اثر پيشامدى در دست دشمنان اسلام گرفتار شوند و به گونه‌اى باشد كه اگر اظهار اسلام كنند دشمن، همه را نابود كند و مسلمانان به ضعف و شكست كشيده شوند، در اين جا بايد عقيده خود را كتمان نمايند تا نيروها را بيهوده هدر ندهند، ولى گاه مى‌شود كه مكتوم داشتن عقيده باعث ضعف و زبونى و ذلّت است، در اين جا واجب است‌

[١] سوره احزاب، آيه ٣٩.

[٢] منهاج البراعة، جلد ٢، صفحه ١٦٠.